Sen Kendi Zirvendesin

Yazmak bile gelmez olmuş içimden. Her şeyden sıkıldım. Herkesten sıkıldım. Bütün insanlar ilaçsa eğer, hepsi bana yan etki yapıyor. Gitgide güçlenmeye çalışırken daha çok yok oluyorum. Kendimi yükseklerde arıyorken, dipten çıkmaya çalıştığımı fark ediyorum. Neden biliyor musunuz? İnsanlara haddinden fazla değer veriyorum. Kime ne benim fazla kilolarımdan. Ben etli butlu çirkin bir kız olmak istiyorum, kime ne? Tabi böyle dediğime bakmayın, Zayıflamak ve güzel olmak için planlarım var. Tabi ki üşengeçlikten hiçbirini yapabileceğimi sanmıyorum. Hep demişimdir ki, bir yazı olsa, beni hayata bağlasa, kilolarım, kaşım, gözüm, burnum umurumda olmadan, özelliklede insanların ne dediği umurumda olmadan hayata bağlansam. Yeni başlangıç yapsam veya bir şeyleri değiştirsem? Üşengeçlik falan değil. Beni çok mutlu edebilecek insanlarla bile ilgilenemiyorum. Denedim ayrıca. Tamı tamına 12 saat uyudum yorgun muyum diye. Yorgun falan değilim. Spor yaptım, güçlenmedim. Koştum, uyuya kaldım. Sonra anladım ki, yorgunluk bedenimde değil, ruhumda. Biliyorum bu yazı o kadar çok kişiye ulaşamayacak. Hele de benim gibi takıntılarıyla yalnız kalmış insanlara hiç ulaşamaz diye düşünüyorum. Çünkü o üşengeçtir, okumaz. Fakat şimdi senden bir şey istiyorum Hayallerin ve arzuların var. İllaki var, çünkü hayalleri olmayan, istekleri olamayan insan okumaz. Okuduğuna göre bir şeyler istiyorsun. Peki, en azından bir şeyler istemek istiyorsun. O zaman bir başlangıç yap. Ne olursa olsun. İyi hisset. Başına ne geldiyse gelsin. Geride bırak her şeyi. Yeni bir dünya yarat kendine. O senin dünyan olsun. Başkalarını katma o dünyaya. Sadece kendin ol içinde. İnsanları sen yarat. Düşmanları sen oluştur. İstersen (üşenmezsen) çiz. Hayallerini tek, tek çiz. Bir dünya resmi çizip koy hayallerini tek, tek. Hepsi mutluluğa gitsin. Hayatı sorgulama. Biz buraya geldiysek, (ne için geldik bende bilmiyorum ) doya, doya devam ettirebiliriz. Önyargılarını at ya. Merak et ama kendini ilgilendiren her şeyi. Biliyorsun gerisi dedikodu oluyor. Kendi dünyanda yaşa. Kendi hayatında. Kimse karışamasın. Kimse yön veremesin. Güçlen. Mutlu ol. Senden zirveye çıkmanı istemiyorum. Üstte olmak güzeldir fakat istemiyorum, neden biliyor musun? Sen zaten kendi zirvendesin.                                                                            
                                                                                                                                                   Gizem Gül Tunç


Orjinal İçerik

Ne Yaptılar?

 Artık insanlar soğuk. Kimsenin kimseyle ilgisi yok. Acıma duygularıda kalmamıştır belki. Umursamaz görünüyor herkes. Eskisi gibi değiller. Galiba artık tek amaç, yaşamak olmuş. Tabi onada yaşamak denirse. Bolluk ve para içinde rahat birkaç sene geçirmek için senelerce ömürlerini tükettikleri küçük masaları var. Hergünleri aynı. Aynı insanlar,aynı saatler, aynı mekanlar, aynı işleri aynı konuşmalar.
 Birgün ömür bitecek. İşte o zaman kutsal kitaplara göre cennet ve cehenneme gideceğiz. Ateistlere göre ise yok olacağız. İkiside aynı kapıya çıkıyor artık bu dünyada olmayacağız. Herşey bitecek. Yaşanmış birkaç sene anlamsız kalacak. Mutlu ve hüzünlü hatıralar bitecek. Acılar ve mutluluklar yok olacak. Öleceğiz. Gözlerimiz kapanacak. Heryer karanlık. Nefesimiz kesilecek. Belki acı çekeceğiz o an. Sonuç olarak bitecek. Şaşırtıcı olan ise herkesin bu sonu bilmesine rağmen hiç ölmeyecek gibi yaşamaları. Evet biliyorlar birgün olmayacaklarını ama hergün olacak gibiler. Hayalleri var, yapmak istedikleri var, yapamadıkları var, olumsuzlukları, sıkıntıları var. Onları alıkoyan ne peki? Hayatları olabilir. Kurdukları düzen olabilir. Aileleri olabilir. Kopamıyolar. Sistem çoktan kurulmuş. Asırlar öncede varmış. Sonrada olacak. Değiştirilemez. Merak ettiğim şu; Ne zaman böyle olduk? Yerleşik hayata geçtiğimiz zaman mı? Olabilir mi? Bize ne yaptılar? Lidyalılar bişey yapmış olabilir aslında ya da çok daha sonraları bişeyler olmuş olabilir. Bilemiyorum ama kötü şeylerin olduğu kesin. Artık bazı şeylerin farkına varmamız gerektiğine inanıyorum. Etrafımızın farkına varmalıyız. Köle gibi yaşıdığımızı fark ettim. Kötü olan ise birbirimizin kölesi olmamız. 21 aralıktan sonra aydınlanma yaşayacaktık hani? Belki aydınlanırsak azad ederiz kendimizi diye düşünmüştüm. Olmadı. Ciddi anlamda durumumuz içler acısı. Boş mu versek biraz? Ne dersininiz?